Thibau Nys zit duidelijk in de lift. De jonge Belg liet zondag opnieuw zien dat hij steeds beter begint te presteren en zich kan meten met de absolute toppers. In een sterke kopgroep kreeg hij zelfs de kans om voor de overwinning te sprinten, maar uiteindelijk moest hij zijn meerdere erkennen in een landgenoot die op het beslissende moment simpelweg sterker bleek.
Toch bleef Nys na de finish met een wrang gevoel achter. De renner van Lidl-Trek wist namelijk dat er misschien meer in had gezeten. Terwijl Wout van Aert uiteindelijk met de overwinning aan de haal ging, vroeg Nys zich vooral af of hij zelf niet een belangrijke fout had gemaakt in de laatste honderden meters. Zijn keuze in de sprint zorgde achteraf voor de nodige zelfkritiek.
Nys kiest voor vroege aanval
De sprint tussen de twee Belgen werd uiteindelijk beslist door een opvallende tactische keuze van Nys. Met nog ongeveer 300 meter te gaan besloot hij al vol aan te zetten. De bedoeling was duidelijk: voorkomen dat Van Aert hem voorbij zou komen en proberen de sprint van ver te controleren.
Achteraf bleek die aanpak echter niet de juiste. De afstand tot de finish was simpelweg nog te groot om zo’n inspanning vol te houden. Van Aert kon het tempo volgen en beschikte in de laatste meters nog over voldoende kracht om Nys voorbij te steken.
Nys wist zelf ook meteen waar het misging.
“Ik was bang om ingesloten te raken of mijn momentum kwijt te raken. Als ik te laat was gegaan, had ik daar waarschijnlijk niet mee kunnen leven”, legde hij na afloop uit.
Die angst speelde een belangrijke rol in zijn beslissing. Nys had in eerdere wedstrijden al ervaren hoe vervelend het kan zijn wanneer een sprint wordt beslist door positie of timing. Deze keer wilde hij voorkomen dat hij opnieuw te lang zou wachten.
Daarom koos hij voor het risico.
Maar juist dat risico kwam hem uiteindelijk duur te staan.
‘Ik heb het misschien zelf vergooid’
Nys keek na de wedstrijd dan ook kritisch naar zijn eigen optreden. Hij had het gevoel dat hij zichzelf misschien een betere kans op de overwinning had ontnomen door al op 300 meter van de streep aan te gaan.
“Het was gewoon te ver”, moest hij uiteindelijk constateren.
Tegelijkertijd wilde hij niets afdoen aan de prestatie van Van Aert. Volgens Nys was zijn landgenoot in de sprint simpelweg bijzonder sterk.
“Uiteindelijk was Wout gewoon dominant in de sprint.”
Toch bleef vooral één gedachte door zijn hoofd spoken. Had hij langer moeten wachten?
Volgens Nys wel.
“Ik had meer ballen nodig om langer te wachten. Misschien heb ik het zelf vergooid door zo vroeg aan te gaan.”
Dat is misschien wel het meest pijnlijke aan zijn tweede plaats. Nys was niet kansloos en had zichzelf een uitstekende uitgangspositie verschaft door mee te zitten in de kopgroep. Uiteindelijk was het zijn eigen beslissing in de finale die ervoor zorgde dat hij de overwinning niet kon pakken.
Toch belangrijke stap vooruit
Ondanks die teleurstelling hoeft Nys zeker niet negatief terug te kijken op zijn wedstrijd. Zijn optreden bevestigde namelijk dat hij steeds dichter bij de absolute top komt.
De Belg liet zondag zien dat hij niet alleen kan volgen wanneer de grote namen versnellen, maar ook zelf initiatief durft te nemen. Dat hij uiteindelijk samen met Van Aert om de overwinning mocht sprinten, onderstreept zijn groei.
Dat is extra belangrijk na zijn eerdere sterke prestaties.
In rit tien van de Vuelta wist Nys al als derde over de finish te komen. Ook daar maakte hij indruk met een volwassen optreden. Zijn vorm lijkt daarmee precies op het juiste moment te komen.
Voor bondscoach Serge Pauwels was er dan ook steeds meer reden om Nys serieus mee te nemen in zijn plannen.
WK-selectie als troostprijs
De prestaties van Nys leverden hem uiteindelijk ook een plaats op in de Belgische WK-selectie. Toch was dat zondag, vlak na de finish, absoluut niet waar hij mee bezig was.
Een WK-selectie is voor iedere renner een belangrijke erkenning, maar op dat moment wilde Nys vooral weten wat er had kunnen gebeuren als hij zijn sprint anders had aangepakt.
“Dat is het laatste van mijn zorgen. Ik had liever willen winnen”, liet hij duidelijk merken.
Dat zegt veel over zijn mentaliteit. Nys was tevreden over zijn wedstrijd, maar wilde zichzelf niet zomaar tevredenstellen met een tweede plaats omdat hij een sterke prestatie had geleverd.
Daar zat voor hem juist de frustratie.
“Ik sta hier met gemengde gevoelens, maar ik ben ook wel tevreden. Dit resultaat komt niet zomaar uit de lucht vallen. Ik heb het zelf afgedwongen.”
En daarin zit misschien wel de belangrijkste conclusie van zijn wedstrijd.
Nys heeft laten zien dat hij thuishoort tussen de grote namen. Hij kon Van Aert volgen, hij zat in de juiste groep en hij kreeg uiteindelijk de mogelijkheid om voor de overwinning te sprinten. Alleen in de absolute finale ontbrak het hem nog aan de perfecte timing.
Dat is een pijnlijke les, maar tegelijkertijd ook een waardevolle.
Want als Nys deze vorm kan vasthouden en leert van dit soort momenten, lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat hij wél een grote overwinning tegen de absolute top pakt.
De WK-selectie werd een dag later officieel bekendgemaakt. Voor Nys betekende dat een mooie beloning voor zijn sterke periode, al zal de tweede plaats tegen Van Aert ongetwijfeld nog even blijven knagen.
De jonge Belg had namelijk zelf al de conclusie getrokken: hij had misschien te vroeg gegokt. En juist dat besef kan hem in de toekomst alleen maar sterker maken.
