Tadej Pogacar blijft de wielerwereld verbazen en wetenschappers proberen nog altijd te achterhalen wat hem fysiologisch zo uitzonderlijk maakt. Een nieuw wetenschappelijk onderzoek komt nu met een opvallende conclusie. Volgens de berekeningen beschikt de Sloveense wereldtopper over een VO2-max die behoort tot de allerhoogste ooit gemeten of geschat in de topsport.
De onderzoekers denken dat Pogacar een gemiddelde VO2-max van liefst 96 ml/kg/min heeft. Dat is een waarde waar vrijwel iedere profrenner alleen maar van kan dromen en die opnieuw onderstreept waarom de Tourwinnaar al jaren op een haast onmenselijk niveau presteert.
Op zoek naar het geheim van Pogacar
Al maanden vragen kenners zich af wat Pogacar precies zo sterk maakt.
Voormalig olympisch kampioen Greg Van Avermaet stelde eerder al dat hij graag eens een volledig fysiologisch onderzoek naar de Sloveen zou willen zien.
Volgens hem moet er iets bijzonders schuilgaan achter de indrukwekkende prestaties van Pogacar.
Wetenschappers gingen vervolgens zelf op zoek naar een antwoord.
Geen laboratoriumtest beschikbaar
Omdat Pogacar zijn officiële testresultaten nooit openbaar heeft gemaakt, moesten onderzoekers een andere methode gebruiken.
Ze maakten een uitgebreide reconstructie op basis van enkele van zijn meest indrukwekkende beklimmingen.
Daarvoor werden onder meer zijn prestaties op Plateau de Beille, Isola 2000, Peyragudes en de Passo di Ganda geanalyseerd.
Met behulp van geavanceerde rekenmodellen probeerden ze vervolgens zijn maximale zuurstofopname te berekenen.
Tientallen factoren meegenomen
Bij de berekeningen werd vrijwel niets aan het toeval overgelaten.
De onderzoekers hielden rekening met onder meer:
het lichaamsgewicht van Pogacar;
het gewicht van zijn fiets en materiaal;
de hellingspercentages;
luchtdruk en temperatuur;
rolweerstand;
luchtweerstand;
vochtverlies tijdens de inspanning.
Op basis van al die gegevens kwam telkens vrijwel hetzelfde resultaat naar voren.
Bijna ongekende cijfers
Volgens het onderzoek ligt Pogacars VO2-max ergens tussen de 94 en 98 ml/kg/min.
Gemiddeld zou hij uitkomen op ongeveer 96.
Dat zijn cijfers die zelfs binnen het professionele wielrennen uitzonderlijk zijn.
Enorm verschil met gewone sporters
Ter vergelijking:
Een gemiddelde, gezonde volwassene haalt meestal een VO2-max tussen de 35 en 40.
Goed getrainde amateurs komen vaak uit tussen de 45 en 60.
Professionele wielrenners behoren al tot de absolute wereldtop wanneer zij waarden tussen de 75 en 85 behalen.
Pogacar zou daar dus nog ver boven uitsteken.
Vergelijking met grote kampioenen
Ook verschillende bekende wielrenners uit het verleden komen niet aan die cijfers.
Zo werd drievoudig Tourwinnaar Greg LeMond tijdens zijn carrière gemeten op ongeveer 92,5.
Greg Van Avermaet kwam uit rond de 78.
De hoogste officieel geregistreerde waarde ooit staat nog altijd op naam van toptriatleet Kristian Blummenfelt, die een indrukwekkende 101,1 behaalde.
Daarmee zit Pogacar volgens de schatting gevaarlijk dicht bij één van de hoogste waarden ooit.
Controle van het model
Om zeker te weten dat hun berekeningen betrouwbaar waren, testten de onderzoekers hun model ook op Chris Froome.
Van de Brit is een officiële laboratoriummeting bekend.
Zijn echte VO2-max bedroeg 84,4.
Het rekenmodel kwam uit op 85,3.
Dat verschil is minimaal en geeft volgens de onderzoekers vertrouwen dat ook de berekeningen voor Pogacar realistisch zijn.
Niet alleen een grote motor
Toch benadrukken de wetenschappers dat een uitzonderlijk hoge VO2-max niet automatisch betekent dat iemand ook de beste wielrenner wordt.
Een hoge maximale zuurstofopname vormt slechts één onderdeel van succes.
Ook zaken als koersinzicht, herstelvermogen, klimtechniek, mentale weerbaarheid, voeding en trainingsaanpak spelen een grote rol.
Talent alleen is niet genoeg
Dat blijkt ook uit het voorbeeld van de Noor Oskar Svendsen.
Hij liet ooit zelfs een nog hogere VO2-max meten dan Pogacar nu wordt toegeschreven.
Met een waarde van 96,7 leek hij voorbestemd voor een grootse wielercarrière.
Toch brak hij nooit echt door aan de absolute wereldtop.
Dat laat zien dat een uitzonderlijke motor alleen geen garanties biedt.
Toch een belangrijk puzzelstuk
Ondanks die kanttekening zien de onderzoekers hun bevindingen wel als een belangrijke verklaring voor Pogacars dominantie.
Zijn enorme zuurstofopname geeft hem een natuurlijk voordeel dat maar weinig concurrenten bezitten.
In combinatie met zijn explosiviteit, klimvermogen, herstel en tactisch inzicht ontstaat zo een renner die al jaren vrijwel overal kan winnen.
Het onderzoek bewijst niet definitief waarom Pogacar zo goed is, maar levert wel een nieuw en opvallend stukje van de puzzel op. Volgens de wetenschappers beschikt de Sloveen simpelweg over één van de sterkste motoren die ooit in de wielersport is gezien.
